Υπάρχουν πολλοί που ποθούν την πνευματική λύτρωση χωρίς όμως να είναι διατεθειμένοι να εργαστούν σοβαρά πάνω στην εσωτερική τους φύση.
Νομίζουν ότι αφού "πιστεύουν", εκκλησιάζονται και μελετούν τις Ιερές Γραφές, αυτού του είδους ο εσωτερικός εξαγνισμός γίνεται από μόνος του.
Ισχυρίζονται ότι είναι ο Χριστός αυτός που πραγματοποιεί αυτό το έργο μέσα τους. Μιλάνε για αγιασμό όταν βρίσκονται μακριά από την αγνότητα.
Όμως χωρίς εξαγνισμό δεν μπορεί να υπάρχει αγιασμός και κανένας δεν μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την εσωτερική δουλειά για λογαριασμό μας.
Εξηγήσαμε ήδη για το ποιος είναι ο Εσώτερος Χριστός και με ποιο τρόπο μας σώζει από την απώλεια, όπως και για το τι είναι η Εσωτερική Εργασία και το γιατί οφείλουμε να την εφαρμόζουμε σοβαρά στον εαυτό μας, αν ποθούμε την οριστική και πλήρη απελευθέρωση.
Θα συνοψίσουμε τα πιο σημαντικά σημεία αυτής της Ψυχολογικής Εργασίας, που χωρίς αυτή δεν μπορούμε να μιλάμε για Χριστό, για εξαγνισμό και σωτηρία της ψυχής.
Τα διάφορα Εγώ που κουβαλάμε μέσα μας και που εκφράζονται αυθόρμητα μέσα από την προσωπικότητά μας την κάθε στιγμή, είναι ένα είδος ψυχολογικών οντοτήτων κακεντρεχών και απάνθρωπων, τα οποία τρέφονται κλέβοντας την ενέργεια από τους κυλίνδρους της οργανικής μηχανής και εμπεριέχουν εγκλωβισμένο ένα καθορισμένο ποσοστό της ίδιας μας της Συνείδησης.
Λόγω της ιδιαίτερης ψυχολογικής σύνθεσής τους, αυτά τα Εγώ - οντότητες δεν μπορούν να αποσυντεθούν με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο με τη φωτιά. Αυτή η φωτιά ευτυχώς υπάρχει στο εσωτερικό μας, είναι η Πύρινη δύναμη που ζει βαθιά μέσα μας, η ιδιαίτερη Θεϊκή μας Μητέρα, η σύζυγος του Τρίτου Λόγου, που έχει ως αποστολή να μας βοηθάει εκμηδενίζοντας οποιαδήποτε από αυτές τις οντότητες - Εγώ με το δόρυ που Αυτή κατέχει, όταν εμείς της το ζητάμε.
Αυτός είναι και ο λόγος που αυτές οι ψυχολογικές οντότητες ή Εγώ, αν δεν αποσυντεθούν με αυτόν τον τρόπο συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά το θάνατο του φυσικού σώματος σαν ένας σωρός από διαβόλους, βρίσκοντας ασφαλώς κατοικία στις παραδιαστατικές περιοχές του πλανήτη, τις επονομαζόμενες κολάσεις.
Ο σκοπός της Εσωτερικής Εργασίας είναι οπωσδήποτε η απελευθέρωση αυτών των μικρών ποσοστών της Συνείδησης που βρίσκονται εγκλωβισμένα μέσα στα διάφορα Εγώ, διαμέσου του θανάτου των διαφόρων Εγώ - ελαττωμάτων από στιγμή σε στιγμή.
Το να αφαιρούμε την τροφή σε αυτά τα ψυχολογικά στοιχεία είναι το βασικό μέρος της Δουλειάς με τον εαυτό μας, αλλά καθώς ένα ψυχολογικό ελάττωμα έχει πολλές μορφές ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπορεί και εκφράζεται μέσα από διάφορα άλλα μικρά Εγώ - ελαττώματα, τα οποία τρέφουν το βασικό ελάττωμα όπως ακριβώς τα μικρά ριζίδια που είναι απλωμένα στο χώμα με τις κύριες ρίζες, μπορούν και τρέφουν ολόκληρο το δέντρο.
Έτσι μπορεί εμείς φαινομενικά να μη δίνουμε τροφή στα βασικά ελαττώματα όπως αυτά του θυμού, της λαγνείας, της υπερηφάνειας, του φθόνου κτλ., όμως αυτά συνεχίζουν να τρέφονται κανονικά, χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε, από τα διάφορα μικρά Εγώ - ελαττώματα που εμείς νομίζουμε πως δεν είναι ελαττώματα, επειδή στην πραγματικότητα νομίζουμε ότι είμαστε εμείς οι ίδιοι που μιλάμε, δρούμε, σκεφτόμαστε, συναισθανόμαστε κτλ.
Επομένως, μόνο η άμεση επίκληση στη Θεϊκή μας Μητέρα, σε οτιδήποτε αναβλύζει μέσα μας και που μόνο διαμέσου της αυτοπαρατήρησης από στιγμή σε στιγμή μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε, ζητώντας το θάνατό τους ή την εκμηδένισή τους από τη Θεϊκή Μητέρα με το δόρυ που Αυτή κατέχει, είναι δυνατό να απελευθερώσει τα μικρά ποσοστά της Συνείδησής μας που βρίσκονται εγκλωβισμένα και τα οποία τότε επιστρέφουν και ενσωματώνονται στο αρχικό σημείο εκκίνησής τους, μετατρεπόμενα σιγά σιγά σε μια ισχυρή Ψυχή.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα μπορούσαμε να συναθροιζόμαστε σε Εκκλησίες, υιοθετώντας το ύφος του ευλαβούς πιστού, πεπεισμένοι ότι τώρα βαδίζουμε πολύ καλά, πιθανώς ότι έχουμε ήδη σωθεί, ότι δηλαδή ο Χριστός μας έσωσε και μας ευλόγησε και όλα αυτά με τα οποία ο νους μπορεί να να μας γοητεύσει και να μας εξαπατήσει, και έτσι σαν ασπρισμένοι τάφοι να αγνοούμε αξιοθρήνητα την ωμή πραγματικότητα των διαφόρων ψυχολογικών μας ελαττωμάτων, όλων αυτών των απεχθών διαβολικών δημιουργημάτων, των φρικαλεοτήτων της κόλασης και των τερατουργημάτων των πολέμων, να συνεχίζουν να ζουν και να εκφράζονται κάτω από το ευσεβές βλέμμα και την φαινομενικά καλή συμπεριφορά.
Ας μη συνεχίσουμε να χάνουμε αξιοθρήνητα το χρόνο μας, ας ριχτούμε στη Μάχη "του θανάτου στην πορεία", δηλαδή της από στιγμή σε στιγμή Αυτοπαρατήρησης σε οτιδήποτε αναβλύζει μέσα μας και της άμεσης Ικεσίας στη Θεϊκή μας Μητέρα για το θάνατο ή εκμηδένιση οποιουδήποτε ψυχολογικού ελαττώματος, όσο μικρού και αν είναι, με τον τρόπο που μας δίδαξαν οι Αξιοσέβαστοι Δάσκαλοι:
«Μητέρα μου, βγάλε από μέσα μου αυτό το ελάττωμα και διέλυσέ το με το δόρυ σου».
Και καθώς το ΕΓΩ μισεί θανάσιμα την Εσωτερική αυτή Εργασία, ένα από τα βασικά τεχνάσματα που χρησιμοποιεί για να μας αποπροσανατολίσει έτσι ώστε να συνεχίσει να υπάρχει, είναι το να παρατηρούμε το Εγώ στη δράση του, αλλά να μη ζητάμε το θάνατό του από τη Θεϊκή Μητέρα.
Ας δώσουμε πολλή προσοχή σε αυτό το σημείο, διότι στο θάνατο του ΕΓΩ διαμέσου της Θεϊκής Μητέρας βρίσκεται η πεμπτουσία όλου του Εσωτερικού Δρόμου, που οδηγεί στην πλήρη και οριστική Απελευθέρωση.
Αυτός που δεν δέχεται την ύπαρξη της Θεϊκής Μητέρας, αυτός που ξεχνά τη Θεϊκή του Μητέρα, ο "αχάριστος γιος", θα αποτύχει με μαθηματική ακρίβεια στη δουλειά με τον εαυτό του.
Ο Εσώτερος Χριστός γεννιέται πάντα στην ταπεινή φάτνη της καρδιάς, στην αγκαλιά της Θεϊκής Μητέρας και μεγαλώνοντας γίνεται ο βαθύς Εσωτερικός μας Σωτήρας.
Paz Inverencial!
